Ό ύπνος μιας μικρής εταίρας(*)

Ώ μη χτυπάτε πειά, εραστές, την πόρτα της Ροδής, την  ώρ’ αύτη πού στην γλυκειάν αγκάλη του ερωμένου του ωραίου[1] της   “Υπνου εδόθηκε—στη μέθη της σιωπής[2].

Ω μη χτυπάτε πειά, εραστές, την πόρτα της Ροδής.

Κοιμάται τόσο ανάλαφρα και τόσον απαλά,[3]

με μια ιλαρή στην όψη της πικρία φωτολουσμένη,

που η πεταλούδα η ντροπαλή της παρθενίας γλυκά στο άκροανοιγμένο των χειλιών μπουμπούκι, απατημένη θαρτή να πάρει τ’άρωμα της παιδικής πνοής.

 

“Ω μη χτυπάτε πειά, εραστές, την πόρτα της Ροδής.

Κοιμάται τόσο ανάλαφρα και τόσο τρυφερά

π’ αργά και μόλις το άγουρο τρεμοανασαίνει στήθος στα χάδια του “Υπνου ! και τα ωχρά τα βλέφαρα    κλειστά σαν μαραμένα πέταλα[4] υακίνθων, στα γλαρά τα ωραία της μάτια, που τραβούν των εραστών το πλήθος…

*Ω μη χτυπάτε πειά, εραστές, την πόρτα της Ροδής..[5].

 

 

[1] Μια μίνιμαλ ανάλυση.  Βλέπε ότι η εναλλαγή των

Βλ. ότι η εναλλαγή των φωνημάτων αντιστοιχεί στην απόλυτη αντίθεση σημασιών. Εδώ τα υγρά με ανοιχτά φωνήεντα αποδίδουν ηχητικά το γλυκό ύπνο μιας κοπέλλας

 

 



[1] Βλ. ότι η εναλλαγή των φωνημάτων αντιστοιχεί στην απόλυτη αντίθεση σημασιών. Εδώ τα υγρά με ανοιχτά φωνήεντα αποδίδουν ηχητικά το γλυκό ύπνο μιας κοπέλλας

[2] Οι στριγκοί φθόγγοι αποδίδουν μια υπόνοια θανάτου.

[3] Ακολουθούνται όμως μέσα στην ίδια αλυσσίδα πάλι από υγρά ανοιχτά, και συνεχίζεται το παιγνίδι ανάμεσα σε αντίθετους ήχους, οδηγώντας σε ένα παροξυσμό σημαινόντων παράλληλα με τους αναβαθμούς των σημασιών. 

[4] Η ομάδα των υγρών διασπάται στο μαραμένα πέταλα, γιατι το μισό είναι φως και το άλλο θάνατος «ακαταπαύστως».

[5] Η τριπλή επανάληψη της επίκλησης του ποιητή μόλις που καλύπτει με κλασική τέχνη την αφόρητη οδύνη να μην έχει απολύτως την αποκλειστική εύνοια αυτής της ομορφιάς.

Σημείωση. Ο Παύλος Κριναίος για να γράψει μια ενότητα συχνά χρειαζόταν μέρες ολόκληρες, γιατί έσκιζε τα χειρόγραφα στην πρώτη ή τη δεύτερη φράση, όταν δεν ταίριαζαν με την ακουστική αίσθηση που είχε για το ποίημα.

 

Μπάμπης Μιχαηλίδης Κριναίος, Μάιος 2010, 31-12-2011

 

 

 

(*)Σημ. του Μπάμπη Μιχαηλιδη Κριναίου : Το ποίημα αυτό ειδικά το επαίνεσε ο μεγαλύτερος έλληνας ποιητής του 20ου αιώνα, ο Κωστής Παλαμάς σε ad hoc άρθρο του στο Ελεύθερον Βήμα, του 1926. Είπε ότι ο Υπνος μιας μικρής εταίρας δικαιωματικά έχει μια θέση στο Στέφανο, την ανθολογία των Αλεξανδρινών.

 

 

 

 

Leave a Reply

Search